Er waren twee slavinnetjes is een verhalend boekje uit 1946 dat het leven beschrijft van twee jonge meisjes die als slavinnen leven. Het verhaal richt zich op hun dagelijkse bestaan, hun onderlinge band en de moeilijke omstandigheden waarin zij verkeren. Door hun ervaringen krijgt de lezer een beeld van onvrijheid, afhankelijkheid en ongelijkheid, maar ook van doorzettingsvermogen en hoop.

Het boekje is geschreven in een eenvoudige en toegankelijke stijl, wat erop wijst dat het vooral bedoeld was voor jongere lezers. Naast het vertellen van een verhaal heeft het werk waarschijnlijk ook een morele en opvoedkundige bedoeling: het wil medeleven opwekken en laten zien hoe waardevol vrijheid en menswaardigheid zijn. Tegelijk weerspiegelt het boek de tijdgeest van vlak na de Tweede Wereldoorlog, waarin koloniale onderwerpen vaak vanuit een Europees perspectief werden beschreven.